Het zijn hartverscheurende dingen die de hoofdpersonages uit Suite Française overkomen. Althans, zo ziet het eruit op papier. Op het scherm moet je de emoties er doorgaans bij denken.
Dit had een meeslepend verhaal over onmogelijke liefde en voelbaar smachtende karakters moeten zijn. In werkelijkheid krijgen we een film zonder hartslag, een lieftallige maar levenloze imitatie van een het oorlogsdrama.
Jazeker, er worden mensen voor het vuurpeloton gezet en je zien hoe een Duits jachtvliegtuig zonder pardon een stroom vluchtelingen op de korrel neemt. Maar dan nog presenteert Suite Française een ontsmette versie van de oorlog. Hij stipt een paar voorbeelden aan van hoe onmenselijk het er toen aan toeging, en voor het overige kiest hij voor de veilige koekendoosromantiek.
En dat is misschien nog de grootste tekortkoming van allemaal. Er valt niets aan te merken op de hoofdvertolkingen van Michelle Williams en Matthias Schoenaerts. In een deftig script en in handen van een goeie regisseur zou het best wel kunnen knetteren tussen hen beiden. Maar Suite Française stapelt liever de platte clichés op dan op zoek te gaan naar de pakkende details. De duffe vertelstem spreekt boekdelen.
