Om het Amerikaanse politieke apparaat te beschermen tijdens de State of the Union wordt Tom Kirkman, de minister van stedelijke ontwikkeling, verkozen als ‘designated survivor’… deze weggecijferde man, met onstandvastige carriëre (hij dient zijn werk een dag later te verlaten), bevindt zich dus op een veilige plaats, terwijl de president, de rechters en andere staatsmannen zich naar het Capitool begeven.
Deze voorzorgsmaatregel draait helemaal slecht af wanneer dit Amerikaanse symbool opgeblazen wordt tijdens een terroristische aanslag, waarbij alle congresleden om het leven komen, inclusief de president. Daarop wordt Tom Kirkman de nieuwe president van de Verenigde Staten… geen gemakkelijke opdracht, gezien de twijfel van zijn naasten, de bevolking en zichzelf.
In het kort : Designated Survivor neemt geen onnodige risico’s, niet op het niveau van het scenario, eerder basic, noch op het niveau van de dialogen, zonder diepgang, en confronteert ons met een schizofrene Kiefer Sutherland, ergens zwevend tussen zwakheid, vrees, mokerslagen en politieke wijsheid. Aangenaam om eens te bekijken, maar als we het hier zouden moeten hebben over een ‘designated serie’ zouden we toch eerder voor een ander opteren.
