Deze rijke existentie zal echter langzaam instorten, in het tempo van haar geheugen en haar achteruitgaande hersenen... Alice is niet ouder dan vijftig jaar, maar ze lijdt aan een zeldzame (genetisch doorgegeven) variant van de ziekte, die al vroeg inzet en zeer degeneratief is. Haar familie staat haar bij in deze fatale beproeving, waarmee het maar één kant op kan...
Praten over Still Alice is uitermate delicaat. Julian Moore levert een adembenemende prestatie (verkozen tot beste actrice op de Oscars), en als je daar dit aangrijpende verhaal aan toevoegt, dan kan dat niet anders dan tot een enorme uitbarsting van empathie leiden. En dan is natuurlijk ook nog de dood van coregisseur Richard Glatzer, 63, gestorven aan de gevolgen van complicaties in verband met de ziekte van Charcot (of ALS).
Maar terug naar de film. Ontroerend, heel ontroerend, vooral in de eerste helft, de film verliest daarna iets van zijn niveau door te opdringerig kleine scènes, onvastheden die duidelijk verband houden met de algemene context van deze ‘hartenkreet’-film. Alles tezamen interessant, neemt Still Alice afscheid met een buitengewoon mooi slot.
