De mensheid bevindt zich op de rand van uitsterven : Er blijft niets, of toch bijna niets, meer over, buiten die paar maïsteelten, die stukje bij beetje vernietigd worden door parasieten en onophoudelijke zandstormen. En de situatie gaat langzaam maar zeker de kant uit van een fatale degeneratie.
Ondanks de tegenslagen, tracht de N. A. S. A., buiten ieders weten om, een ruimteverkenningsreis op poten te zetten, een laatste kans, gebaseerd op een – quasi mystiek – geloof in een soort van goedaardige buitenaardse wezens. Exobiologische wezens die dicht bij Saturnus een wormgat geplaatst zouden hebben, eerder al ooit gebruikt door een ander team astronauten - bestaande uit 12 leden en ruimteschepen. De paar echo’s die men heeft opgevangen uit dit ander ruimte-tijd continuüm lijken op het eerste zicht veelbelovend.
In 2 uur en 45 minuten neemt Christopher Nolan ons mee op een hallucinante reis, verdeeld tussen het slechtste en het beste.
Het beste : een hoogwaardige cast, en dat tot in de kleinste rollen, hallucinante beelden vanuit de ruimte, sublieme contrasten tussen de soms langere ultra-minimalistische en intimistische momenten, en audiovisueel vuurwerk… contrasterend met een post-apocalyptische en eerder ijzingwekkende Aarde.
De grote hic, en hier gaan we over naar het slechtste, situeert zich in het « leenwerk » van Nolan, 2001, a Space Odyssee komt hier als eerste in gedachten… maar hij oogst ook heel wat uit recenter werk : Oblivion, Elysium en zelfs Inception !
Wel moet men toegeven dat dit alles ons verbaast, maar het laat ons zeker niet onverschillig. Nolan gaat van elegance en finesse naar complete naïviteit, van intense filosofie naar de meest ergelijke existentiële clichés. Interstellar doet onze ogen wijd opengaan, en doet af en toe een snik opkomen, die moeilijk in te houden is, opgejaagd door het déjà-vu of de soms wat domme monologen. Toch moeten we een ontegensprekelijke kracht erkennen bij Nolan : ondanks de duur van de film, lijkt Interstellar op geen enkel ogenblik langdradig of vervelend, en de goede momenten doen al heel snel de oneindige plantages vergeten.
