In dit rampzalig tijdperk zijn het uiteraard de Fransen die zich nog bekommeren om de kleine problemen van de intellectuele bourgeoisie. De Franse filmmaakster Mia Hansen-Love hoefde voor L’Avenir niet ver te zoeken, want ze komt uit zo’n intellectueel nest.
Haar moeder en vader waren filosofieprofessoren zoals het koppel dat centraal staat in de film. Het hoofdpersonage is echter de moeder Nathalie, vertolkt door Isabelle Huppert. We worden verondersteld met haar mee te leven wanneer haar man vertelt dat hij een andere geliefde heeft, ook al verkondigt hij dat alsof hij ontdekt heeft dat er geen vers brood meer ligt in de keuken. Ramp, want Nathalie komt er nu alleen voor te staan. En de problemen zijn gigantisch. De eenzaamheid knaagt, ook al lijkt een jonge student toch een boontje voor haar te hebben, en haar moeder is een aandachtzoekster van de ergste soort. Maar gelukkig is er nog een trouwe kat. Bij zoveel tragiek kan je niet anders dan hopen dat er ooit een hulplijn voor bekakte intellectuelen in het leven zal geroepen worden.
Wat kan anders de bedoeling van L’Avenir geweest zijn? Huppert doet perfect wat er van haar gevraagd wordt, maar over 20 jaar zal niemand nog deze rol kunnen herinneren.
Actueel
