Het recht om alleen te worden gelaten, de moeilijkheid voor de twintigste-eeuwse mens om zich gewoon even los te koppelen van de wereld, de tijd die je nodig hebt om naar een cd te luisteren. Dat is het uitgangspunt dat had kunnen leiden tot een mooie zedenstudie en erg gekke situaties waarin velen van ons zich hadden kunnen herkennen. Maar goed. Het stuk waar Une heure de tranquillité op is geïnspireerd, heeft een andere weg gekozen: die van de slaande deuren, de minnaars in de kast en de buitensporige plotwendingen. Punt ander lijn. Het moet gezegd dat de bewerking van Patrice Lecomte de geest en de codes van de boulevardkomedie trouw respecteert, maar hij brengt ze op luie wijze in beeld. Christian Clavier, Carole Bouquet en onze landgenoot Stéphane De Groodt doen wat ze kunnen om de karikaturale personages en onuitsprekelijke situaties te vertolken en de dialogen doen ons maar af en toe glimlachen. Uiteindelijk moeten we ons minder afvragen hoe het zit met het resultaat (een smakeloze komedie) dan of we interesse moeten hebben voor een dergelijk nutteloos project. Het is niet onmogelijk dat liefhebbers van een bepaald soort komedies niettemin hun gading vinden in wat minder lijkt op cinema dan op een gefilmd stukje theater voor de vermoeide prime time kijker thuis.
Actueel
