Hoe kan je in God geloven en je leven aan hem wijden in het Polen van de jaren zestig, waar op iedere hoek van de straat de geest van de genocide nog rondwaart?
Pawel Paxlikowski gebruikt de zoektocht naar identiteit van Ida, een jonge novice die werd opgevoed in het klooster en binnenkort zal intreden, om fundamentele thema’s aan te boren, zoals de mogelijkheid om in God te geloven na de Shoah of de zoektocht naar zingeving van een jonge vrouw die aarzelt tussen haar liefde voor Christus en haar – meer vleselijke – liefde voor mannen.
Met prachtige zwartwitbeelden begeleidt de Poolse regisseur de novice en haar tante, een depressieve en alcoholverslaafde rechter, in hun zoektocht naar de plek waar de Joodse ouders van Ida tijdens de oorlog werden vermoord. Hij filmt vanuit een erg originele invalshoek – het lijkt voortdurend of de personages omsingeld worden door de leegte – een ijzig en ijskoud Polen, verlamd door zijn verleden, waaruit geen enkele menselijke warmte opstijgt.
Alleen de ogen van Ida, zowel onschuldig als gretig (een schitterende Agata Trzebuchowska), brengen een vleugje emotie in deze film die visueel geweldig is en thematisch sterk, maar waarvan de inhoud bij momenten verstikt.
