Al vanaf de openingssequentie weet je dat Polanski iets speciaal in petto heeft. Een camera glijdt over een Parijse boulevard. Het weer laat het compleet afweten. En de theaterzaal die benaderd wordt, ziet er allesbehalve appetijtelijk uit.
Binnen het gebouw telefoneert een radeloze regisseur (Mathieu Amalric) met zijn partner. Hij heeft een hopeloze castingdag achter de rug. Dan wandelt een verwaaid ogende actrice (Emmanuelle Seigner) binnen. Of ze nog mag proberen? Hij moet lachen, want ze maakt niet bepaald een intelligente indruk. Dan begint een sardonisch spel van verleiding en afstoting.
Polanski is duidelijk in zijn nopjes. Op audiovisueel vlak toont hij zich andermaal een ware meester. Uit Amalric en Seigner (Polanski's wederhelft) puurt hij het allerbeste. En het scenario zoomt in op al zijn persoonlijke dada's. Tegelijkertijd gaat het over de sterkte van het zogenaamde zwakke geslacht, over de rol van regisseur als meester-manipulator en de eeuwige oorlog tussen de seksen. Strafste stoot: op geen enkel moment sta je er bij stil dat het om een 'huis clos' gaat.
