De laatste weken kan ik niet stoppen met series te kijken die flirten met magie, angst en horror. Enkele voorbeelden?
Dirk Gently’s Holistic Detective Agency… Deze absurde trip schommelt tussen mysterie en waanzin. We krijgen een superbritse detective die geen onderzoek uitvoert, een moordenares die willekeurig mensen vermoordt, een sekte van zielenrovers… Alleen maar “schone” mensen dus die zich begeven rondom de arme Todd (Elijah Wood). Hij kan me bekoren, onze ex-Frodo, maar ik heb het toch moeilijk om hem in dit onsamenhangend – en té absurd - werk te supporteren.
Bij de Exorcist is het ook alle gekheid op een stokje wat betreft de clichés: een satanistische sekte gankerd in een katholiek milieu, het bezetene dat een soort van virus wordt en zich verspreidt (in de trant van Rec of Outcast), en laten we de demoon niet vergeten die op wraak gezind is (moest verwijzen naar het basisverhaal)… Verschrikkelijk is het gezelschap niet, maar wel conventioneel.
Na drie memorabele afleveringen baant Ash vs Evil Dead zich een weg tussen de brokken vlees en hemoglobine… Spijtig, want deze grensoverschrijdende prent is geeïndigd met een hysterische climax tijdens de vuile scène in het mortuarium. Sindsdien daalt het niveau alsmaar meer (7 afleveringen al op de teller) en de cameo’s van de acteurs die in The Evil Dead (1981) hebben gespeeld zullen het niveau niet naar boven kunnen halen.
Laten we eindigen met het plagiaatwerk van de week: Stan Against Evil. Lelijk, slecht geacteerd, zwakke make-up en trash effecten, kortom géén meesterwerk. Dit dorpsverhaal gaat over 172 wraaklustige heksen die langs de brandstapel passeren. Evil Dead lijkt niet ver weg te zijn: de humor, de cynische en verouderde “helden”, bloedspetters in alle richtingen… Zonder dan nog te spreken over de andere rip-offs: Grimm allures hier, beginsel-Buffy sferen daar. Help!
