Deze angst tendens is zelfs - min of meer succesvol - merkbaar op het kleine scherm: het geniale Ash vs Evil Dead, Supernatural (die de laatste tijd wat ontspoort) of het verschrikkelijke American Horror Story, From Dusk Till Dawn (sluit Robert Rodriguez a.u.b. op!) en Scream,... om er maar een paar op te noemen.
Noteer daarnaast dat de twee laatstgenoemde die gebaseerd zijn op de, op zich, geniale films, nu tot op het bot versleten zijn door de vele slechte sequels. Televisie is blijkbaar de ultieme vorm van recycling!
Scream blijft weliswaar een interessant geval. Ondanks een ongebalanceerd eerste seizoen blijft het publiek sinds de nieuwe afleveringen (uitgezonden sinds 30 mei) toch trouw.
De situatie bevat zelfs iets ironisch… gezien Wes Craven met Scream het slashergenre volledig wilde radicaliseren door aan zijn toeschouwers een soort ziek « spel » voor te stellen. Daar is jammer genoeg niets meer van terug te vinden in de serie. De toeschouwer is hier eerder het slachtoffer: verdronken in verveling, gestikt in déjà-vu’s en doormidden gezaagd door matige acteurs.
