Son of Saul is dan ook geen vriendelijke film. Gedurende anderhalf uur volgen we Saul, een gedeporteerde, lid van een groepje joodse gevangenen, die verplicht worden de nazi’s bij te staan tijdens hun uitroeiiingscampagnes. En dat is een opmerkelijk verstorende ervaring.
De esthetische keuze van Hongaarse regisseur László Nemes, wiens eerste film dit is, is radicaal : hij plaatst ons bijna letterlijk in de geest van Saul. De camera confronteert ons, op mensenhoogte, met de onnoembare barbarie die de doodskampen zijn. We volgen hem, doorheen deze hel op aarde, in de zoektocht naar een overleden kind. Het kader is beklemmend en biedt geen verder perspectief, wat ervoor zorgt dat men nooit rechtstreeks geconfronteerd met beelden van lijken, crematie of massa executies. Deze keuze, aangevuld met een indrukwekkende sound, laat aan de regisseur toe misplaatst voyeurisme te vermijden. Desondanks wordt de kracht van suggestie behouden met de geluiden op de achtergrond… het ontoonbare is wel hoorbaar.
Son of Saul is een pijnlijke, veeleisende en bittere film. Maar de intelligentie en kracht van de prent maken er een zeldzaam en opmerkelijk œuvre van.
Actueel
