Het was zeker niet zo dat iedereen tijdens het festival van Cannes voorspelde dat Jacques Audiard de hoofdvogel zou afschieten met Dheepan.
Maar de Franse cineast heeft zijn Gouden Palm ook niet gestolen. Het minste wat je kan zeggen, is dat Audiard ervan houdt om de platgetreden paden te verlaten en risico’s te nemen. Nadat hij zich liet opmerken van Un prophète zette hij in De rouille et d’os een nieuwe stap voorwaarts door — naast Matthias Schoenaerts — een ster als Marion Cotillard op de affiche te plaatsen. Dan zou je denken dat hij nog meer richting commerciële cinema zal evolueren maar het tegendeel blijkt waar. In Dheepan doet hij namelijk weer een beroep op een hele reeks onbekende acteurs en geeft hij de hoofdrollen aan twee acteurs uit Sri Lanka. De film heeft het dan ook over migranten die in Frankrijk een nieuw leven willen beginnen maar het verleden niet kunnen achterlaten.
Jacques Audiard: Het lijkt misschien zo dat ik iets anders wou doen dan De rouille et d’os maar eigenlijk klopt dat niet. Dheepan is een idee dat ik vlak na Un prophète kreeg. Ik wou een soort remake maken van Straw Dogs, de film van Sam Peckinpah. Uiteindelijk blijft daar nog weinig van over in Dheepan maar dat was wel het begin. Daarna is het project meer geëvolueerd in de richting van een liefdesverhaal dan een gewelddadig wraakverhaal.
Dheepan is wel behoorlijk spannend, vooral als de climax eraan komt. Ziet u dit ondanks alles als een genrefilm?
Audiard: Ik hou van genrecinema. Ik zal dat niet ontkennen. Maar dan vooral omdat een genre een perfecte manier is om het over andere onderwerpen te hebben. In dit geval is het genre de wraakfilm. Voor alle duidelijkheid: dat vind ik een dwaas en reactionair genre. Alleen bood die invalshoek me de kans om een verhaal te vertellen over een ongewoon koppel en over de manier waarop culturen naar elkaar kijken. Dheepan gaat over de Tamil-cultuur in Sri Lanka maar het is wel een Franse productie. Daar hou ik van.
Hoeveel wist u eigenlijk af van het conflict in Sri Lanka en de toestand met de Tamiltijgers?
Audiard: Heel eerlijk? Niks. Een paar jaar geleden had ik Sri Lanka zelfs niet kunnen aanduiden op een wereldkaart. Ik had ook geen idee van hoe een inwoner van dat land eruitzag. Ik heb alles moeten leren. Dat heeft de casting bizar genoeg wel gemakkelijker gemaakt. Ik heb geen 200 mensen getest. Mijn hoofdacteur woonde in Parijs en ik voelde meteen dat hij de juiste persoon was, ook al had hij geen professionele ervaring. Met de hoofdactrice was het niet anders.
De Tamiltijgers worden vaak terroristen genoemd terwijl uw film ze eerder neerzet als vrijheidsstrijders. Wil u een statement maken?
Audiard: Nee, ik ben een lafaard als het op politieke statements aankomt. Toen ik die wrede en vreselijke oorlog in Sri Lanka ontdekte, was ik er uiteraard niet goed van. Ik heb schokkende beelden gezien. Maar ik heb zoveel mogelijk abstractie gemaakt van die politieke werkelijkheid. Dheepan is geen documentaire. Ik heb die oorlog enkel gebruikt omdat hij niets met Frankrijk te maken heeft. Het is geweld van de andere kant van de wereld dat in Europa arriveert. Bovendien is het een conflict dat nog nauwelijks te zien is geweest in de cinema. Ik kan me enkel Ini Avan voor de geest halen, een film van een paar jaar terug over een jonge strijder die terugkeert naar zijn geboortedorp. Maar mijn politieke ambitie reikte dus niet verder dan dat ik de oorlog aan bod wou laten komen in een fictiefilm.
Actueel
