Opgepast, dames en heren: Nightcrawler is een valstrik. Als de film begint en hoofdfiguur Louis Bloom op het scherm verschijnt, heb je de spontane neiging om zijn kant te kiezen. Oké, hij pleegt een diefstal en een nachtwaker komt er bekaaid vanaf, maar Bloom lijkt een slachtoffer van de omstandigheden.
Het enige wat hij wil, is een job, en hij is meer dan gedreven om zijn doel te bereiken.
Hoe langer je hem aan het werk ziet, hoe meer je echter door krijgt dat zijn eeuwige optimisme en onschokbare zelfvertrouwen niet helemaal menselijk zijn. Niet dat Bloom van een andere planeet of uit een andere dimensie komt. Integendeel zelfs, hij aardt wonderwel in de wereld waarin hij rondloopt. Die wereld ziet er bovendien akelig herkenbaar uit, met zijn genadeloze concurrentie en zijn recht van de sterkste.
Nightcrawler is niet eens halfweg wanneer zich de waarheid ontvouwt: de man voor wie je sympathie had en supporterde, is een rasechte sociopaat. Hij mist elke vorm van medeleven, verstopt zich achter een — overdreven — vriendelijke grijns en leert razendsnel bij. Geen wonder dat de film aankomt als een stomp in de maag.
