Terwijl de mensheid zich al enige tijd laat uitdunnen door een bende bijzonder agressieve en taaie buitenaardse wezens, ontwikkelt het leger een exoskeleton dat duidelijk in staat is om de strijd een nieuw elan te geven. Na een eerste overwinning komt het enthousiasme terug en wordt besloten om een massale aanval te lanceren om de verschrikkelijke beesten definitief te verjagen van onze goede oude Aarde.
Een militair van niks, commandant William Cage – een praatjesmaker die er in de strijd niks van bakt – komt van de ene dag op de andere (omdat hij een hooggeplaatste militair had gechanteerd) in het heetst van de strijd terecht. Hij sterft snel… en komt terug in het verleden terecht, telkens opnieuw, in een eindeloze cirkel, altijd op hetzelfde moment. Dit onvoorstelbare vermogen geeft hem de kans om beetje bij beetje de sombere toekomst te veranderen.
Neem een vleugje Groundhog Day, Saving Private Ryan, exoskeletten die doen denken aan Aliens, een wolkje Matrix en nog wat Starship Troopers... en u krijgt het basisrecept van Edge of Tomorrow. Dit heeft deze film vast een slechte dienst bewezen toen hij uitkwam in de bioscoop. En nochtans slaagt hij in zijn opzet, met aan de basis de bijzonder scherpe vertolkingen van het duo Tom Cruise en Emily Blunt, een subtiele mengeling van geweld en humor, spot en spanning, en dit allemaal in een perfect ritme. Het resultaat is een heerlijke SF-film, die zowel de hardcore fans als de kijkers die minder van het genre houden, zal kunnen bekoren.
Ik kan het niet laten om enkele zinnen van regisseur Doug Liman (The Bourne Identity, Fair Game) te citeren, wat misschien helpt om het project wat sympathieker te vinden:
"Het concept van een personage dat telkens opnieuw dezelfde strijd beleeft, dag na dag, met medestrijders die dezelfde gebaren en fouten maken, terwijl hij alleen zijn acties kan veranderen… is voor mij in zekere zin een metafoor van het leven. In werkelijkheid is het een utopie om te denken dat we de wereld of de anderen kunnen veranderen. We kunnen alleen maar aan onszelf werken. Dat is precies wat het personage van William Cage doet: hij past zich aan, verandert zijn gedrag, hij leert bij. Terwijl de anderen alles identiek hetzelfde blijven doen, kan Cage alleen zijn eigen handelingen controleren.
Door dit te zeggen neem ik afstand van de onderwerpen over de invasie van buitenaardse wezens en tijdreizen. De context wordt dan breder en gaat over het lot van de hele mensheid. Door hier goed over na te denken, kunnen we veranderen, en deze inspanning kan een positieve invloed hebben op de anderen, op de wereld.”
