De nieuwste film van Alberto Rodriguez is nu ook op de Belgische grote schermen te zien, na een groots succes bij de critici (hij behaalde 10 Goyas, de Spaanse tegenhanger van de Oscars) en bij het grote publiek. Zeggen dat dit succes dubbel en dik verdiend is, is het minste dat we kunnen zeggen.
Deze donkere thriller, brandend als een Andalusische zomer, betovert vanaf het begin, een opeenvolging van prachtige Andalusische vergezichten. Met zo’n prachtige mise-en-scène kon het ook niet anders dan dat La Isla Minima een hete en spannende thriller zou worden. Maar de regisseur van Unit 7 (Grupo 7) slaagt er in het genre te overstijgen door doorheen de volledige film een sfeer van schemer te behouden. Dankzij zware stiltes en geheimen toont hij ons een donkere allegorie van een prille democratie – de actie speelt zich af aan het eind van de jaren ’70 – nog steeds geconfronteerd met de demonen van de Franco-regime. De toeschouwer wordt ondergedompeld in een ware wakkere nachtmerrie, een enquête waar een constante dreiging voelbaar in is.
Rodriguez speelt bijzonder goed met dit troebele klimaat en geeft er vorm aan dankzij de gespannen relatie tussen de twee detectives, met een mysterieus verleden.
