Hanna - Bespreking Cinema

Het begint zeker intrigerend. In een muisstil en hagelwit sneeuwlandschap jaagt een jong meisje met boog en pijl op een eland. Ze schiet het trotse dier neer en begint het uit te benen. De man die plots achter haar opduikt, gaat ze met evenveel vakkennis te lijf. Zelfredzaamheid staat hoog in het vaandel bij Hanna, met dank aan haar vader, een voormalige spion. Zo lang als 'Hanna' een paar kaarten tegen de borst houdt, grijpt hij de aandacht stevig genoeg vast. De eerste confrontatie met de ijzige slechterik Marissa, de spectaculaire ontsnapping, Hanna's eerste stappen in een wereld die ze nooit gekend heeft, je vraagt je af hoe het allemaal zal evolueren. Het duurt echter niet lang voor je snapt dat de film voor het grootste deel uit hete lucht bestaat. Felgekleurd en oogverblindend, dat zeker, maar niettemin even diep als het plasje van een puppy. Dat komt ook door de regie van Joe Wright, een man die altijd al meer interesse heeft gehad voor stijl (hij pakt nogal graag uit met grootse visuele vondsten) dan voor inhoud. Jammer dat rasacteurs als Cate Blanchett, Saoirse Ronan en Eric Bana er in dit geval het slachtoffer van worden. Goeie muziek van de Chemical Brothers, dat wel. (RN)