Nanny McPhee and The Big Bang - Bespreking Cinema

Er wordt een stevig potje gebruld en gekrijst in de wereld van 'Nanny McPhee'. Daar zijn een paar redenen voor. Om te beginnen daagt de oppas pas op als de nood het hoogst is en ouders de wanhoop nabij zijn. En wanneer zien vaders of moeders het niet meer zitten? Precies, wanneer hun kinderen compleet onhandelbaar zijn geworden en het hele huis bij elkaar schreeuwen. Bovendien is het 'Nanny McPhee' als film in de eerste plaats om het kinderpubliek te doen, en we weten allemaal dat onze pagadders het liefst naar onderbroekenlol kijken. Grote mensen die op hun kont vallen, schurken die tegen een lantaarnpaal lopen, dieren die winden laten of drollen droppen, als een verhaal die elementen te bieden heeft, zijn de jongste kijkers al lang tevreden. En ook daar horen gillende figuren zeker bij. Als je al die factoren bij elkaar telt, kom je bijna per definitie uit bij iets waarvan volwassen oren tuiten. En toch is 'Nanny McPhee and the Big Bang' niet noodzakelijk een film waar ouders hun kroost aan de ingang afzetten en zich vervolgens zo snel mogelijk uit de voeten maken. Emma Thompson, die behalve de titelrol ook het scenario verzorgde, vindt immers opnieuw een manier om de platte grollen bij te kleuren. De verrassing is er onvermijdelijk wat af maar het plezier is gebleven. (RN)