“Als je één ster krijgt, ben je Luke Skywalker. Als je er twee krijgt, ben je Obi-wan Kenobi. Als je er drie krijgt, ben je Yoda.”
De vergelijking waarmee het zelfverzekerde — om niet te zeggen arrogante — personage van Bradley Cooper de waarde van Michelin-sterren uit de doeken doet, is een van de hoogtepunten uit dit culinaire drama. Zo heeft Burnt er nog wel meer te bieden, zoals de erotische spanning die soms de kop opsteekt wanneer Cooper en Sienna Miller het over eten hebben.
Het probleem is alleen dat die opvliegers op de vingers van een hand te tellen zijn, en dat ze allemaal in de eerste helft van de film zitten. Eenmaal de kaarten geschud zijn en Cooper een stevige tegenslag heeft moeten verwerken, glijdt Burnt razendsnel af naar een voorspelbaar melodrama dat bij God niet meer weet waar de kruiden staan. De gebundelde banaliteiten die hij opvoert, zijn bovendien niet genoeg. Hij voelt zich ook nog eens geroepen om de amateur-psycholoog uit te hangen en om er aan de eindmeet een levensles aan vast te knopen die zo vals klinkt dat je er kokshalsneigingen van krijgt.
