Indien men Fading Gigolo als een sneak aan filmfans zou tonen, zouden die achteraf waarschijnlijk denken dat ze nieuwste Woody Allen hebben gezien. Want het verhaal van een Italiaanse bloemenverkoper die door zijn joodse mentor in de rol van gigolo wordt geduwd en het nevenplot van een verkrampte chassidische weduwe die genezen wordt had zo uit de pen van Woody Allen kunnen komen.
Maar dan wel een Woody Allen die er niet veel zin in had. Want uiteindelijk is deze komedie nogal magertjes. Het zwak uitgewerkte personage van Turturro heeft niet veel nodig om een carrière als hoer te beginnen en Turturro, meestal een uitstekend acteur, is opvallend houterig in de rol. Woody Allen speelt dan weer de Woody Allen uit zijn breedste komedies (To Rome with Love, Small Time Crooks) en hij mag dan ook grapjes verkopen over zijn joodse identiteit, seks en psychotherapie. Maar het eindresultaat kan zelfs niet tippen aan een middelmatig geestige Allen-film.
Het is pas in de meest gevoelige scènes – die met Vanessa Paradis – dat je Turturro als acteursregisseur aan het werk voelt en de ietwat gemakkelijke premisse een interessant draai krijgt. Maar echt boeiend wordt Fading Gigolo helaas nooit.
Spijtig, want met Romance & Cigarettes bewees Turturro dat hij wel degelijk iets te bieden heeft.
