Deze actiethriller begint aanvakkelijk interessant, zoals een redelijke pulpactiefilm interessant kan zijn. Een beetje zoals The Unit van Mamet geserveerd met een Ten Little Indians-structuur.
Maar dan begint de hele plot in mekaar te stuiken. Want de onthullingen zijn compleet absurd. De scenariogaten worden al snel kraters en wat eventueel een aparte route voor Arnie had kunnen zijn evolueert tot een onvervalst Schwarzenegger-vehikel. En dan is er de onduidelijke doelgroep. Regisseur David Ayer kiest voor een Seven-achtige blood and gore-behandeling, maar er wordt opvallend veel gekletst voor een film uit het actiegenre.
Wilde men zo een meer volwassen publiek aanspreken? In ieder geval hoopte men fans aan te trekken die van stoere, vulgaire en zuipende soldaten houden. Dus naast een plot dat niet werkt, wentelt Sabotage zich ook in onaantrekkelijke rauwheid. De scenaristen proberen dat laatste nog een beetje te relativeren door Arnold wat oneliners te geven. Maar het enige effect dat ze daarbij bereiken is dat je nog meer uit de film wordt gehaald. Het meest opvallende element van deze draak is
Mireille Enos als het krankzinnig manwijf van de bende. Maar da’s uiteraard nog geen reden om deze mislukking te zien.
