Het ‘ontbrekende beeld’ waar Rithy Panh naar verwijst in de titel van zijn documentaire is de pikdonkere kant van de culturele revolutie die de communistische Rode Khmer in de tweede helft van de jaren ’70 aanrichtten in Cambodja.
Pikdonker in die zin dat de gruwelen vaak huiveringwekkend zijn om veel licht te verdragen maar ook in die zin dat er nauwelijks beeldmateriaal over bestaat. Khmer-leider Pol Pot gebruikte dolgraag cinema als propagandamiddel (en die films vind je wel nog), wat betekende dat alles wat niet in zijn kraam past botweg genegeerd werd. Panh vangt die leemte op door taferelen te reconstrueren aan de hand van kleipoppetjes, een creatieve en vaak sprekende ingreep.
Op die manier hoopt hij toch een idee te geven van wat hij gezien en meegemaakt heeft. Panh was amper elf toen de Khmer de touwtjes in handen namen, en kind kon hij de bredere betekenis van zijn lijden en ellende niet snappen. Samen met de poppen moet de vertelstem, die stukken uit Panhs memoires voorleest, dat gevoel opwekken.
De manier waarop Christophe Bataille, die samen met Panh de voice-over schreef, anderhalf uur aan het woord is, klinkt echter zo monotoon dat hij je bijna in slaap wiegt.
