“Een klein feitje voor ik begin,” vertelt de stem die The Book Thief nu en dan begeleidt. “Je zal doodgaan. Een goeie raad: sla niet in paniek als het gebeurt. Dat schijnt niet te helpen.”
Misschien moeten we bij die merkwaardige woorden de reden zoeken waarom regisseur Brian Percival zo’n wollige film aflevert. De Australische auteur Markus Zusak kreeg bij de publicatie van zijn roman The Book Thief in 2005 veel lof voor de manier waarop hij de onbeschrijfelijke ervaring van de Tweede Wereldoorlog door de ogen van een jong meisje wist te vatten zonder in sentiment te vervallen. De filmversie van het verhaal zwakt alles zodanig af dat er nauwelijks nog iets overblijft, waardoor hij niets anders kan dan artificieel zoetmiddel toedienen om de boel toch een beetje smaak te geven.
The Book Thief voert zowat alles op wat we weten van hoe de gemiddelde Duitser de periode tussen 1939 en 1945 meegemaakt heeft, zowel de burgers die blind meesprongen op de nazi-kar als de mensen die er het hunne van dachten. Meer dan al die gekende voorbeelden op een rijtje zetten, doet de film echter niet.
