Op een avond tijdens haar vakantie ontdekt de 17-jarige Isabelle voor het eerst de fysieke liefde, op het strand. Ze geniet er absoluut niet van, ondanks de passie en de inspanningen van haar dappere minnaar, een atletisch gebouwde Duitse adolescent. Het verlies van haar maagdelijkheid – toch een bijzonder moment – heeft meer weg van een technische oefening (die ze mentaal uit de weg gaat) dan van een teder en vurig moment.
De seizoenen die volgen op deze zomer, nemen een vreemde wending: Isabelle begint zich te prostitueren als callgirl, liegt over haar leeftijd en stort zich in de armen – de een na de ander – van mannen die haar grootvader zouden kunnen zijn. Ze heeft zelf een afstandelijk gevoel bij haar keuze, en soms fascinatie, soms opwinding, soms spijt. Tot er op een dag iets dramatisch gebeurt…
François Ozon keert terug naar de “tedere leeftijd”, waarbij hij met ieder camerabeeld de erg mooie Marina Vacth omhelst… of het nu gaat om lichte en amusante of om pijnlijke momenten. Dit doet hij allemaal zonder stilistische effecten, maar met een gepast klassieke stijl. Uiteraard doet de hoge definitie zowel eer aan het afgelikte plastic van de film als aan de delicate curves van de actrices.
En zelfs indien deze dwaling van een adolescent bourgeoismeisje een gevaarlijk onderwerp blijft, dan wijkt Ozon niet af van het goede pad, wat duidelijk blijkt uit bijvoorbeeld de fantastische scène met een confrontatie/bekentenis tussen Marina Vacth en Charlotte Rampling.
De fans zullen smullen van de extra’s: gewiste scènes, interviews, enz.
