In hun tweede Amerikaanse filmavontuur trekken de Smurfen naar Parijs. Zogezegd een eerbetoon aan de Franstalige origine van de blauwe dwergjes. Helaas, de Smurfen hebben nog nooit zo'n Amerikaanse indruk nagelaten. De makers hebben zelfs een Blues Brothers-Smurf geschapen. Meer dan in de eerste film heeft regisseur Raja Gosnell flink met het Smurfen-DNA geknoeid. En dat resulteerde in iets dat melig en vooral extreem moraliserend is. Van de oervervelende boodschap,"Family is everything", kan Gosnell niet goed krijgen. Nu, kinderen verdragen veel. Ernstige letsels houden ze er niet van over. Maar je hoopt dan toch dat 'The Smurfs 2' ook nog grappig is voor de kids. De ervaring, met een zaal vol kleuters, leert a) dat het allemaal te snel gaat waardoor de grappen vaak hun doel missen en b) dat kinderen verbaasd zijn door de bloedige ernst waarmee heel wat scènes behandeld werden. De eerste film kon nog rekenen op een poepsimpel verhaaltje, een aanvaardbaar ritme en beperkte meligheid. De tweede film kiest resoluut voor 'grote' emoties die totaal niet bij de Smurfen passen en die ultrasnel voorbijrazen.
Actueel
