Een spookverhaal dat zich situeert tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft per definitie een paar grote voordelen. Als de productie er een beetje geld tegenaan kan gooien — zoals hier het geval is — is het niet zo moeilijk om een ouderwets lugubere sfeer te creëren.
Omdat geen enkele van de personages over moderne technologie beschikt, zijn ze ook veel meer geïsoleerd. En de oorlog kan het verhaal ook emotionele diepgang geven.
Het is zeker niet alsof The Woman in Black: Angel of Death die kansen niet ziet. Integendeel, de mistige locaties en het vervallen landhuis waar de actie zich afspeelt, drukken aanvankelijk hun stempel, het script probeert er meer van te maken dan enkel een zoveelste schrikspektakel en hoofdactrice Phoebe Fox straalt een klassieke Britse elegantie uit.
Alleen is zij ook de enige die er echt bovenuit steekt en schieten ook haar inspanningen tekort om het amechtige drama op te pimpen. The Woman in Black: Angel of Death is aan het eind van de rit flauwe kost, en dat komt vooral omdat regisseur Tom Harper de vindingrijkheid mist om zijn publiek ooit de stuipen op het lijf te jagen.
