De kloosters op de zandsteenformaties van Meteora in het midden van Griekenland zijn dankbare filmlocaties. Zo’n 30 jaar geleden waren ze zelfs de ideale decors voor een groots duel tussen James Bond en de aanhangers van Kristatos (‘For your Eyes only’).
Maar in ‘Meteora’ van de jonge Griek Spiros Stathoulopoulos worden de kloosters en de hoge rotsen voor iets anders gebruikt dan spektakel. Het decor is de visuele outing van één betekenislaag in de love story tussen een monnik en een non die door een diepe afgrond van mekaar gescheiden zijn. Terry Jones of Terry Gilliam hadden met dit verhaal beslist leuke dingen kunnen doen, maar Stathoulopoulos weet het geheel afstandelijk en sereen te houden.
Wanneer de monnik en de non hun hormonen niet meer kunnen bedwingen tijdens een picinic blijft ‘Meteora’ respect tonen voor de personages en wordt het gegeven (passie en lust versus devotie) nooit belachelijk. Een extra touch komt van de animatiefragmenten in Byzantijnese iconenkunststijl die het verhaal én de aanpak van de regisseur nog meer in een historisch-kunstzinnige context plaatsen.
Symboliek en symmetrie zijn dan ook de artistieke sleutels van deze film over een revolutionair moment in het geestelijk leven van de Meteora-monniken.
