Laten we er geen doekjes om winden: het lijkt pure navelstaarderij om het grote publiek te lastig te vallen met een film over je eigen moeder. De oudere zus van Sarah Polley zegt het ook letterlijk in de documentaire 'Stories We Tell': "Who cares about our fucking family?" Je kan haar opmerking goed begrijpen, temeer omdat de vragen die Polley stelt soms behoorlijk onbeschaamd en pijnlijk klinken, zelfs voor een buitenstaander. Er zijn echter twee redenen waarom 'Stories We Tell' je toch naar binnen zuigt. De eerste heet Diane Polley, Sarahs moeder en een vrouw met een persoonlijkheid die ook uit de archiefbeelden en getuigenissen onweerstaanbaar is. De andere is het idee waarnaar de titel verwijst, dat onze herinneringen en overtuigingen uiteindelijk altijd verhalen zijn, en dat we dus allemaal per definitie onze eigen versie van de waarheid vertellen. Dat lijkt op zich misschien niet zo'n openbaring maar de ontdekkingen die Sarah Polley in de loop van haar zoektocht doet, zijn zo overweldigend dat haar leven compleet overhoop werd gegooid. Of hoe een privéproject gigantische gevolgen kan hebben. Breng de Polleys een bezoekje. U zal er geen spijt van hebben. (RN)
Actueel
