In The Sea of Trees trekt Matthew McConaughey helemaal van de VS naar het Japanse zelfmoordbos om er een eind aan te maken. Dat had een interessante kortfilm kunnen opleveren.
Maar dit is een langspeelfilm en dus ontmoet Matt een Japanse man die er eveneens een eind aan wil maken. Van dat moment af begint The Sea of Trees bizar te worden. Enerzijds proberen de zelfmoordkandidaten elkaar in leven te houden, anderzijds wil het woud hen in Deliverance-stijl (maar dan zonder hillbillies) de das omdoen. Regisseur Gus Van Sant en zijn scenarist Chris Sparling doopten dit verhaaltje over het zwalpen tussen levenslust en doodsdrang in een filosofisch marinade waardoor het in de derde act nog gekker wordt. Maar tegen die tijd werkt The Sea of Trees al lang niet meer. De filmmayonaise is dan al flink geklonterd door ongeloofwaardigheid, overdreven sentimentaliteit en melodrama, clichés en een ontaard concept. De slechte kritieken op het vorige filmfestival van Cannes zijn dus terecht. Maar in vergelijking met de vele shit die in de zalen komt of direct op dvd belandt, heeft deze Gus Van Sant-prent toch nog een aantal verdiensten.
De fotografie is mooi, McConaughey doet zijn best en je voelt dat Van Sant heel oprecht is in zijn essay over de dood. Maar in zijn totaliteit werkt de film helaas niet.
Actueel
