Zoals The Hunger Games en Divergent speelt The Maze Runner in een distopische maatschappij waarvan de leiders niet vies zijn om een vuil spelletje te spelen met tieners.
De jongeren hoeven elkaar deze keer niet te bekampen, maar ze moeten wel uit een doolhof waarin monsters huizen ontsnappen. Het verkennen van dat doolhof is de attractie van de film en het houdt de toeschouwer twee uur bezig. Maar ook niet meer dan dat, want de film kampt met de vele zwakheden van de meeste YA-films. En dat zijn oppervlakkige, ondubbelzinnige dialogen, zelfbewust en dus slecht geacteerd, eenzijdige personages, een gebrek aan humor en een plot dat kant noch wal raakt. The Maze Runner komt dan ook niet aan de hielen van de betere YA-film zoals The Hunger Games: Catching Fire waarin de cast degelijk acteert en de satirische laag almaar interessanter wordt. Meer dan waarschijnlijk heeft de zwakte van de film ook te maken met de regisseur. Maze-regisseur Wes Ball is een debutant die vooral meewerkte aan videodocumentaires.
Toch wel een trap lager dan de ervaren Catching Fire-inblikker Francis Lawrence. Maar tieners lijken de eerste Maze-film toch te smaken.Daar valt niets tegen te beginnen. Als ze nooit een fantastische steak geproefd hebben, is het maar normaal dat ze heel tevreden zijn met een hamburger.
