Geen gewone concertfilm. Dat was de missie die de leden van Metallica in gedachten hadden toen ze aan Through the Never begonnen.
Het moest een film worden die niet zomaar een idee gaf van hoe een optreden van de metalgroep eruitziet, hij zou de ervaring van op het podium tonen. In glorieus 3D, opgedirkt met vlammende special effects die inspelen op de inhoud van de songs en aangedikt met een plotlijn die als een rode draad door de film loopt.
De concertscènes zien er effectief even overdonderend uit als ze klinken, al ontsnapt Metallica ook hier weer niet aan een eeuwige wetmatigheid: hoeveel vuurwerk je er ook tegenaan gooit, het resultaat is maar zo sterk als de songs. En aangezien Metallica de vorm van hun Black Album al een tijdje kwijt is, sluipt er na verloop van tijd verveling in de film, wat het bizarre en dunne verhaaltje niet kan goedmaken.
