Hebben we een (Franse) winnaar? - Actueel Cinema

In de meeste gevallen verloopt een filmfestival als volgt. Je krijgt een resem films voorgeschoteld die een kans maken op de hoofdprijs. Als het een mager jaar is, vallen de meeste films tegen, als het een goed jaar is, stap je meestal met een tevreden gevoel de zaal weer buiten. Maar vroeg of laat kom je een film tegen waarvan je weet: dat is hem. De topper van het festival, de uitschieter, de climax. Soms wordt die film ook effectief onderscheiden met de Gouden Palm, zoals vorig jaar het geval was met 'Amour', het jaar voordien met 'The Tree of Life' of in 2009 met 'Das weisse Band'. Soms wordt die favoriet voorbij gestoken door een verrassing, zoals in 2010, toen 'Des hommes et des dieux' het moest afleggen tegen 'Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives'. Omdat we dit jaar al flink wat goeie cinema te zien kregen, leek de kans klein dat er nog een boven de rest zou uitsteken. En dan verscheen 'La vie d'Adèle' op het scherm. Achteraf bekeken is het geen verrassing dat net die film me van mijn sokken blies, want de Franse regisseur Abdellatif Kechiche kreeg dat in 2007 al eens voor elkaar met 'La graine et le mulet'. Maar omdat zijn vorige, 'Black Venus', wat tegenviel en deze opnieuw drie uur duurt, had ik mijn reserves. Daar bleef finaal niets van over. 'La vie d'Adèle' is met voorsprong het mooiste, meest herkenbare en pakkendste liefdesverhaal van het voorbije jaar, vertolkt met zoveel naturel en lef dat je er stil van wordt. Actrice Adèle Exarchopoulos leent haar naam aan een meisje van 16 dat totaal onverwacht smoorverliefd wordt op de artistieke (en oudere) Emma. De film volgt hun relatie op de voet, van de verliefdheid tot de afloop. De stomende vrijscènes zullen van zich laten spreken maar het zijn de gesprekken die je bijblijven. Op naar de Gouden Palm! (Ruben Nollet)