In ‘Heretic’ sluit Hugh Grant ons op in zijn huis. Voor het eerst werkt zijn charisma niet betoverend, maar bedreigend. Hij spreekt over doctrines en nodigt ons uit om de zijne te leren kennen. Daarvoor lokt hij ons steeds dieper en dieper zijn huis in…
Films adverteren met slechts één karakterkop lijkt een hype. ‘Speak No Evil’ deed dat dit jaar met James McAvoy, Clint Eastwood koos in ‘Juror #2’ voor Nicholas Hoult en deze maand is Hugh Grant het affichebeeld van de religieuze horror-thriller ‘Heretic’. Het is meteen de eerste keer dat de Britse Don Juan op leeftijd in een rasechte horrorfilm meespeelt.
Grant belichaamt de lugubere theoloog Mr. Reed die in een afgelegen huis woont. Hij nodigt twee mormoonse meisjes op de ronsel uit om thee te drinken. Alleen verbergt zijn vriendelijke façade een sinistere spel. Al snel blijkt dat hij hun geloof tegen hen gebruikt om hen dieper en dieper in zijn huis te lokken. Hij belooft hen dat de enige echte religie in het hart daarvan ligt. Maar kunnen ze hem wel geloven?
Komedie en megalomanie
‘Heretic’ wisselt manisch tussen een lach en een rilling. De film opent met een gesprek over condooms tussen twee mormoonse meisjes gezeten op een bankje waarop geverfd staat ‘who says size doesn’t matter’. Die komische noot slaat vervolgens snel om wanneer ze aankloppen bij het afgelegen huis van Mr. Reed.
Die speelt vervolgens een gruwelijk spel met hen en geeft tegelijkertijd een snelcursus geschiedenis van de wereldreligies. Dat zou een oersaaie bedoening geweest zijn in andere handen dan die van Grant. We zien geen hartenbreker staan, maar wel een welbespraakt intellectueel. Dankzij zijn charme zou je nog uren naar hem kunnen luisteren, ook al wordt snel duidelijk dat hij niets goed van plan is.
Grant laat zijn reputatie als droomprins hier achter zich en laat een nieuwe - en vooral verfrissende - kant van zichzelf zien. Het ene moment is zijn blik speels, maar het volgende moment is het dreigend. ‘I’m a creep,’ zingt hij om zijn punt te maken, ‘I’m a weardooo…’ om vervolgens bijtend te roepen: ‘What the hell am I doing here?!’ Het staat mijlenver van de acteur die in interviews zijn liefde voor ‘Paddington 2’ (2017) duidt.
Doorwrochten
Toch is het engste aan ‘Heretic’ misschien wel hoe begrijpelijk en sluitend de uitleg van Mr. Reed is. Zijn theologische discours komt niet uit het niets. De crew deed inderdaad een grondige voorbereiding om deze film uit te diepen.
Daardoor wil iedereen weten wat nu eigenlijk het punt is van Mr. Reeds gestoorde spel. Ook wie niet tegen enge films kan, blijft tussen hun vingers door kijken en misschien leren we allemaal wel bij terwijl we wachten op de volgende angstaanjagende wending.
Daarnaast bestudeerde Hugh zelf verschillende religies en seriemoordenaars. Zijn twee tegenspeelsters, Sophie Thatcher en Chloe East, leveren tezelfdertijd gelaagde performances af, wat deels te danken is aan hun jeugd in een Mormoonse gemeenschap. Er werd niet over één nacht ijs gegaan.
Gelukkig hoef je op voorhand niets te kennen van de mormoons-christelijke religie. Wat je moet weten zal Mr. Reed je met flair uitleggen terwijl hij met zijn hand naar een breekmes grijpt. Het is in de eerste plaats een entertainende griezelfilm. In het slechtste geval voel je er niets bij, maar zet de film je wel aan tot nadenken. Misschien is dat wel al eng genoeg.
