Milk - Bespreking Cinema

Gus Van Sant heeft groot gelijk als hij stelt dat zijn film evenzeer een portret is van de opmerkelijke buurt rond Castro Street in San Francisco als van de persoon Harvey Milk. De twee zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en staan trouwens ook voor veel meer dan enkel de eis om als homo gelijk behandeld te worden. Milk vocht voor gelijke kansen over de hele lijn. Los daarvan was hij als figuur ook onvergetelijk, een kerel die bijna altijd keek alsof hij de zon voor het eerst zag opgaan, die ogenschijnlijk niet uit het lood geslagen kon worden en leefde alsof het zijn laatste dag was. Om zo iemand te spelen zonder eruit te zien als een naïeve idioot moet je weten waarmee je bezig bent. Dat Sean Penn geen enkele valse noot slaat, zegt dan ook alles. Milk en de Castro-buurt stonden voor volledige openheid, een schril contrast met de conservatieve golf die op dat moment over Amerika sloeg. 'Milk' brengt de hele situatie knap in kaart zonder ooit op een zeepkist te klimmen of goedkoop sentiment af te persen. Het gevoel waarmee je de zaal verlaat, is er één van hoop, en daar kunnen we niet genoeg van ronddelen. Eén van de films van 2009, zoveel staat al vast. (RN)