Na het oorlogsdrama Incendies, de thriller Prisoners en de surrealistisch fabel Enemy koos Canadees Denis Villeneuve voor een forse narcotica-thriller waarin niets is wat het lijkt.
Tijdens de eerste drie kwartier van Sicario gebeurt er niet zo heel veel. Je bent getuige van een raid door de CIA – met enkele FBI-mensen als getuigen – in Mexico en de voornaamste personages worden geïntroduceerd. Maar regisseur Villeneuve, cameraman Roger Deakins en componist Jóhann Jóhannsson zorgen samen voor een beklemmend sfeertje en een zeer epische eerste act. Daarna laat Villeneuve de interessante en spannende intrige losbarsten waarbij het hoofdpersonage ontdekt dat er meer dan één toneelstukje voor haar werd opgevoerd. Uiteraard heeft dit verhaal overduidelijk een politiek kantje dat Villeneuve (of zijn scenarist) handig gebruikt. Het machiavellisme van de CIA waarbij vijanden tegen mekaar worden uitgespeeld is immers een complot van mannen waarbij de enige vrouw van de groep, en één van de weinige rechtschapen personages in de film, voor schut wordt gezet. Alleen spijtig dat hoofdrolspeelster Emily Blunt wat te fragiel lijkt naast Benicio del Toro en Josh Brolin. Dat is echter een klein minpuntje in een voortreffelijke film die perfect balanceert tussen Hollywood en arthouse. Van Villeneuve gaan we nog veel horen.
Na Prisoners bewijst Denis Villeneuve opnieuw dat hij een genrefilm, in dit geval een politiethriller, enorm veel energie en spanning kan meegeven.
