Au temps où les arabes dansaient

Moslimfundamentalisme heeft de ooit rijke, diverse Arabische cultuur stevig in zijn greep. De moeder van filmmaker Jawad Rhalib was buikdanseres. In een niet zo ver verleden stond deze Arabische dans voor sensualiteit en vrouwelijkheid tot radicalen, in de naam van Allah dansen, muziek en andere artistieke expressie als onrein bestempelden. Rhalib werd geleerd dat hij zich moest schamen voor zijn moeder. Wat zijn de effecten van deze radicale ommekeer voor dansers en kunstenaars in de Arabisch wereld? Blijven ze koppig verder doen en vechten ze voor de vrijheid van meningsuiting of sijpelt er toch een vorm van zelfcensuur in hun werk?