“De twee belangrijkste dagen uit je leven zijn de dag dat je geboren wordt en de dag dat je ontdekt waarom,” zei de Amerikaanse schrijver Mark Twain ooit.
The Equalizer opent met die gevleugelde woorden, en de reden daarvoor valt niet zo moeilijk te achterhalen. Dit is ergens het verhaal van een tweede geboorte, het moment waarop een man die dacht dat hij alleen maar ellende had veroorzaakt met zijn vorige carrière ontdekt dat hij die vaardigheden ook kan inzetten in dienst van het goede.
Of om het anders te formuleren: hij beseft dat het oké is om mensen om zeep te helpen, zolang het maar om de juiste reden is. Om een mishandeld hoertje te helpen bijvoorbeeld, of om een ring te recupereren uit de handen van een dief. Daar mogen we voor supporteren en The Equalizer nodigt ons gretig uit om dat te doen. Eigenlijk hoef je daar ook geen problemen mee te hebben. “Het is maar een film,” zeggen hoofdacteur Denzel Washington en regisseur Antoine Fuqua in koor.
Als de film in kwestie dan zo zwierig en snedig is als hier heb ik daar alvast genoeg mee. Zelfs met het nogal idiote einde.
