Als je Meg en Nick Burrows pas leert kennen, denk je dat ze een oud koppel zoals zovele zijn. Na drie decennia huwelijk kennen ze elkaar door en door en ze hebben zich al lang neergelegd bij elkaars kleine kantjes.
Nu keren ze voor hun 30ste trouwverjaardag terug naar de plaats waar ze destijds op huwelijksreis zijn geweest: Parijs, de Lichtstad, waar de liefde op elk moment van de dag in de lucht hangt en bezoekers zonder uitzondering hun romantische ziel (her)ontdekken.
Maar net als je denkt dat je weet welke richting A Week-End in Paris uitgaat, trekken de makers het tapijt onder je voeten weg. De film werd dan ook geschreven door Hanif Kureishi, een Britse auteur die graag de lastige vragen des levens stelt.
In dit geval vraagt hij zich af wat er nog van een relatie overblijft na 30 jaar samenzijn. Kan je de band die ontstaat nog liefde noemen of gaat het enkel om gewenning en routine? En is het leven niet te kort om daar genoegen mee te nemen?
Omdat het daarnaast ook gaat over het verleden en hoe iedereen daar anders aan terugdenkt, verpakt regisseur Roger Michell zijn film ook nog eens als een soort hulde aan de Nouvelle Vague, de Franse cinemabeweging die (net als de hoofdpersonages) in de jaren ’60 alle regels brak.
