Het formalisme van Sorrentino hoeft geen hindernis te zijn om zijn films te smaken. Maar als hij zoals La Grande Bellezza 142 minuten duurt, dan beginnen de overdaad en het ontbreken van een stevig verhaal toch wel aan het menselijk geduld te knagen.
Zoals Il Divo is La Grande Bellezza het portret van een Romein waarvan je moeilijk hoogte krijgt. Maar anders dan de satirische prent over Andreotti lijkt deze La Dolce Vita-achtige schets van de fictieve cultuurmens Jep Gambardella nog moeilijker uit de narratieve startblokken te schieten.
Misschien heeft dat wat te maken met protagonist Gambardella, iemand die Sorrentino duidelijk interessant vindt, maar eigenlijk weinig meer is dan een ergerlijke bourgeois uit het Berlusconi-tijdperk die zichzelf wat wijs maakt. Andreotti was door zijn kleurrijke monsterlijkheid een veel interessantere figuur. Dat betekent echter niet dat La Grande Bellezza slappere kost is dan Il Divo.
Zeker niet, want Sorrentino betovert je opnieuw met zijn fantastisch belichte, gefotografeerde en virtuoos gemonteerde scènes. Hij slingert je een opeenvolging van beelden naar het hoofd die, lang nadat de film afgelopen is, nog steeds blijven hangen. Dat heeft Sorrentino zeker gemeen met Fellini, met wie hij – zeker wat deze film betreft - vergeleken wordt.
Maar La Grande Bellezza blijft helaas te hermetisch en te koud om de toeschouwer helemaal omver te blazen.
