Linkeroever - Bespreking Cinema

Zit er dan eindelijk beweging in de Vlaamse film? De geschiedenis heeft ons geleerd om niet te snel victorie te kraaien maar het ziet er alvast goed uit. Er wordt meer gedraaid dan vroeger en er is bovendien een generatie regisseurs gearriveerd die het lef heeft om buiten de lijntjes te kleuren. Pieter Van Hees zou wel eens één van de kopstukken van die nieuwe garde kunnen zijn. Zijn langspeelfilmdebuut 'Linkeroever' kiest alvast een genre dat in onze contreien altijd stiefmoederlijk is behandeld (de mix tussen thriller en griezel) en doet er zijn eigen ding mee. Het begint bij een blonde vrouw die in de kelder van het flatgebouw een doorgang ontdekt en spoorloos verdwijnt. Vervolgens maken we kennis met Marie, een jonge loopster die van de dokter slecht nieuws krijgt en besluit om een maand bij haar nieuwe lief te gaan logeren. Waarop ze lucht krijgt van vreemde toestanden. Het is knap hoe Van Hees erin slaagt om 'Linkeroever' eerst aan te pakken als een overtuigend (en opvallend sensueel) liefdesdrama en vervolgens bijna ongemerkt de overstap te maken naar iets wat veel meer sinister en primair is. Door bij de ontknoping ronduit voor de genrecinema kiezen, geeft hij die delicate balans wel op en eigenlijk is dat jammer. Naar eigen zeggen heeft Van Hees zich laten inspireren door 'Rosemary's Baby', een uitspraak die van een gezonde ambitie getuigt en die achteraf bekeken niet eens overdreven klinkt. Alsof dat nog niet genoeg kon tellen qua beloftevolle toekomst heeft Van Hees 'Linkeroever' opgevat als een eerste luik van een trilogie (getiteld 'Anatomie van Liefde en Pijn') en is hij momenteel al het tweede deel aan het inblikken. Dat wordt de actiekomedie 'Dirty Mind', met Wim Helsen in rol van een verlegen kerel die na een ongeval terug bijkomt met de geestesgesteldheid van een rokkenjagende stuntman.