Vier Minuten - Bespreking Cinema

Ik heb totaal niets tegen melodrama's of tearjerkers, maar zoals met alle genres staan of vallen zulke verhalen met hoe geloofwaardig ze gebracht worden. De grootste fout die je als verteller kan maken, is om je symboliek of je boodschap voorrang te geven op de mensen die in het verhaal rondlopen, en dat is nu net wat de Duitse film 'Vier Minuten' doet. De samenvatting van de plot zegt eigenlijk alles: een bejaarde pianolerares met een traumatisch verleden en een ouderwetse voorliefde voor beleefdheid en etiquette komt in een vrouwengevangenis en ontdekt daar een ruwe diamant. Het tokkeltalent in kwestie, Jenny, worstelt echter met razende innerlijke demonen en weigert zich door de lerares te laten klaarstomen voor een pianowedstrijd. Chris Kraus, de regisseur en scenarist van 'Vier Minuten', hoopt dat de ongewone omgeving waarin zijn verhaal zich afspeelt, op zich voldoende zal zijn om zijn film in het oog te doen springen. Een foute inschatting, zo blijkt. De verzamelde acteurs houden nog de schijn op maar als de eindgeneriek over het scherm loopt, besef je dat je naar bombastische poppenkast hebt zitten kijken.