Extremely Loud and Incredibly Close - Bespreking Cinema

De aanslagen van 11 september door de ogen van een ongewoon kind dat zijn vader verloren heeft, het is zeker een recept voor emotioneel verhaal. Maar dan hoef je het nog niet zo stevig in te zepen als regisseur Stephen Daldry doet in 'Extremely Loud and Incredibly Close'. Het duurt echter een tijd voor je begrijpt dat er iets scheef zit en daar is een goeie reden voor: Daldry weet hoe een goeie film eruit ziet en is zo sluw om je op het eerste gezicht de indruk te geven dat je naar een tragikomedie van hoge kwaliteit zit te kijken. Bovendien valt er op zijn castingkeuzes niets aan te merken. Meer zelfs, de jonge Thomas Horn is een ware openbaring in de rol van de semi-autistische Oskar, terwijl Max von Sydow de Oscarnominatie voor zijn vertolking als de mysterieuze stomme overbuurman hoegenaamd niet gestolen heeft. Samen zorgen ze niet toevallig voor de beste momenten van de film. Hoe meer je de bewondering voor hun acteerprestaties verteert, hoe duidelijker je begint te zien dat 'Extremely Loud and Incredibly Close' een botte tranentrekker van het zuiverste water is. En dat is volledig de schuld van Stephen Daldry. Fraai gemaakt maar een goed gevoel hou je er niet aan over. (RN)