Mon Pire Cauchemar - Bespreking Cinema

Sommige films nemen hun tijd om de kijker te overtuigen. In het geval van 'Mon pire cauchemar' weet je al na tien minuten of het iets voor jou is. Dan heb je namelijk een scène achter de rug waar de rijke Parisienne Isabelle Huppert een oudervergadering bijwoont op de school van haar zoon en daar heeft kennis gemaakt met de Belgische klusjesman Benoît Poelvoorde. Zo verfijnd (of truttig) als zij door de wereld stapt, zo grof (of levenslustig) dendert hij er doorheen. Ofwel ga je mee in de brede humor die regisseur Anne Fontaine open smeert, ofwel erger je je eraan. Voor mij pakte de mayonaise wel, en niet alleen omdat Poelvoorde (te verwachten) en Huppert (een verrassing) zich hun personage met veel genoegen toe-eigenen. 'Mon pire cauchemar' werkt echter ook omdat die personages fraai gedetailleerd uitgetekend worden. Als we Huppert helemaal in het begin aan de tramchauffeur zien vragen of hij een beetje sneller wil rijden, zegt dat alles over wie ze is. Soms helt de film teveel over naar het ridicule (de jonge Julie die naar Tibetaanse liederen luistert) en het verloop van het verhaal laat zich al bij al gemakkelijk voorspellen. Maar de pret is er niet minder om. (RN)