Abduction - Bespreking Cinema

De eerste keer dat we Taylor Lautner op het scherm zien in 'Abduction' ligt hij joelend op de motorkap van een rijdende auto met aan het stuur een goeie vriend. Een beetje later zien we hem op een feestje gepijnigd verliefd lonken naar een meisje dat pas is opgedaagd. En nog even later kijkt hij dreigend van onder zijn grote wenkbrauwen naar het lief van datzelfde meisje. Drie verschillende emoties en geen van de drie krijgt Lautner met ook maar een beetje geloofwaardigheid voor elkaar. Het voorspelt weinig goeds voor de rest van 'Abduction', een thriller die het om te beginnen al niet van zijn razend spannende of verrassende plot moet hebben. Laten we wel wezen: dit is absoluut niet het meest hemeltergende wat we dit jaar al in de zalen hebben gezien en strikt genomen is 'Abduction' zelfs degelijk gemaakt. Maar het routineuze achtervolgingsverhaal had wel een held nodig voor wie je kan supporteren. Omdat Taylor Lautner echter de expressiviteit en het inlevingsvermogen van een etalagepop aan de dag legt, voelt de kijker zich op geen enkel moment geneigd om hem te ruggensteunen. Hoeft het dan nog te verwonderen dat er van enige spanning weinig in huis komt? (RN)