Four Lions - Bespreking Cinema

Pierre Desproges vroeg zich af of we met alles mogen lachen. Chris Morris beantwoordt deze vraag positief door met iedereen, terroristen incluis, te lachen. In deze politieke incorrectheid ligt het boeiende, maar ook het onbehaaglijke van 'Four Lions'. Terwijl Morris zonder enige twijfel in zijn opzet slaagt, doorbreekt hij een taboe door te lachen met terrorisme. Dat zorgt er voor dat de angst verdreven wordt, wat op zich al een overwinning op de terroristen is. De film bevat een heleboel hilarische scènes en dialogen die Pythonachtige absurditeit en maatschappelijke satire combineren, maar ook talrijke momenten die op beschamende wijze in de soep vallen door een chaotische mise-en-scène, genante narratieve gemakzucht - alle terroristen zijn hier ongelooflijke lomperikken - en een totale afwezigheid van een visie op zijn onderwerp. 'Four Lions' schiet in alle richtingen zonder echt te mikken en transformeert zich in een thematisch gedurfd maar heel lomp en onhandig filmvoorwerp dat je uiteindelijk vooral ongemakkelijk doet voelen. Het feit dat de vier domme en kwaadaardige hardcore Daltons tot het uiterste gaan maar dat dat op geen enkele manier gekaderd wordt in zelfs maar een begin van een uitleg, maakt 'Four Lions' verdacht van cynisme. En doet de film ons de vraag stellen: "Mogen we met alles lachen?" Jawel, maar misschien niet zonder een woordje van uitleg.