Enter The Void - Bespreking Cinema

Het verstikkende pessimisme van 'Seul contre tous' en de duizelingwekkende verteltrucs van 'Irréversible' kunnen niemand voorbereiden op de nieuwste cinematografische tour de force van Frans schandaalfilmer Gaspar Noé. Vergeet het nihilisme van Philippe Nahon en de onhoudbare verkrachting van Monica Bellucci en bereid je voor op een bioscoopervaring zoals je die zelden aanschouwt. Het relaas van een langzaam maar zeker stervende drugsdealer, is immers volledig uit 'point of view'-shots opgebouwd. Dat levert een overdosis aan beklijvende sequenties op die qua 'cinema pur'-kracht met momenten de vergelijking doorstaan met Stanley Kubricks magistraal sciencefictiongedicht '2001: A Space Oddysey'. Let op twee belangrijke woorden uit vorige zin: 'met momenten'. De 'point of view'-vertelstijl is in de filmgeschiedenis altijd een moeilijk geval geweest. Voor een korte videoclip zoals The Prodigy's 'Smack My Bitch Up' werkt deze aanpak wonderwel, bouw een hele film op met dit soort shots en het resultaat werkt na een tijdje onvergeeflijk op de zenuwen - noir-curiosum 'Lady in the Lake' is een ander vergelijkbaar voorbeeld. Niettemin laat Belgisch cameramagiër Benoît Debie zich nog maar eens van zijn inventiefste kant zien en is het lang geleden dat digitale effecten zo'n toverachtige resultaten opleverden.