Toy Story 3 - Bespreking Cinema

Geen formules. Het is een van de vuistregels waarmee het bejubelde animatiehuis Pixar zijn films maakt. Als ze het al eerder hebben gedaan, gaan ze liever op zoek naar iets anders. Daar lijken ze echter steeds meer van af te stappen. Nu hoeft een sequel niet per se meer van hetzelfde te zijn, wat Pixar trouwens zelf bewees met zijn wervelende 'Toy Story 2'. Aan alle mooie liedjes komt echter een eind en 'Toy Story 3' heeft alles van een overbodige strofe. Aan de melodie en de uitvoering scheelt niets maar je hebt het al te vaak eerder gehoord. Voor elke goeie inval en scène (Woody's ontsnapping via het toilet, het kleine meisje, de Aap die alles in de gaten houdt, Mr. Potato Heads improvisatie met een tortilla) staat er een die naar recyclage ruikt. Begrijp me niet verkeerd, 'Toy Story 3' is aangenaam amusement en haalt technisch gezien het hoge niveau dat we van het huis verwachten. Maar de sprankel die de uitzonderlijke Pixarproducties ('Finding Nemo', 'Ratatouille') van de middelmaat onderscheidt, valt hier zelden te bespeuren. Eén troost: het fascinerende voorfilmpje 'Night & Day' laat zien dat Pixar in elk geval nog onontdekt talent in huis heeft. (RN)