Dossier K - Bespreking Cinema

Jan Verheyen zal ons niet tegenspreken als we stellen dat hij nooit eerder zoveel ambitie op tafel heeft gegooid als toen hij ermee instemde om 'Dossier K.' te verfilmen. Daarmee willen we hoegenaamd niet beweren dat hij er zich tot op heden bij elke film zomaar wat vanaf heeft gemaakt. Tenslotte zijn burleske gruwel ('Alias') en politieke satire ('Los') zeker geen voor de hand liggende genres. Het is echter nog een heel ander paar mouwen om de opvolger te willen verzorgen van een van de grootste kaskrakers en meest geliefde films uit de Vlaamse bioscoopgeschiedenis. Laten we wel wezen: 'Dossier K.' is geen vervolg op 'De Zaak Alzheimer'. De plots van beide verhalen kruisen elkaar maar heel zijdelings. Maar omdat het wel om dezelfde hoofdpersonages en -acteurs gaat, liggen de twee films toch dichter bij elkaar dan je zou denken. Verheyen pakt die heikele opdracht aan door te doen wat elk verstandig mens zou doen: zoveel mogelijk risico's vermijden. 'Dossier K.' speelt de troeven uit die hij sowieso in zich draagt (stevige plot, sterke acteurs, goed camerawerk) en beperkt zich voor de rest tot degelijk vakmanschap. Daardoor komen de spannend bedoelde scènes nooit echt tot hun recht maar vermijdt Verheyen ook al te genante uitschuivers. Ook een kunst. (RN)