Whatever Works - Bespreking Cinema

Kijken naar 'Whatever Works' is je voortdurend afvragen waaraan je je nu het meest moet ergeren. Is het de hopeloze vertolking van Larry David, die fantastisch is als hij mag improviseren (zoals in zijn eigen serie 'Curb Your Enthusiasm') maar de geconstrueerde oneliners en monologen van Woody Allen brengt alsof hij een voordracht afhaspelt? Is het de manier waarop Davids prestatie alle andere acteurs lijkt te besmetten, zelfs al gaat het om talenten als Evan Rachel Wood of doorgewinterde profs als Patricia Clarkson en Ed Begley Jr? Is het de flauwe plot, die 30 jaar in Woody's koelkast heeft gelegen en eind jaren '70 al niet te fris meer rook? Is het de onwaarschijnlijke neerbuigendheid die Woody tentoon spreidt, de pedante manier waarop hij de Zuiderlingen in de film afschildert als idiote en hypocriete jezusfreaks? Of is het gewoon de ongeïnspireerde luiheid van het hele ding, de manier waarop Woody er zich vanaf maakt met een aaneenrijging van onkomische clichés en duffe mopjes. De titel 'Whatever Works' verwijst naar de filosofie van het hoofdpersonage over de liefde, dat alles mag als het maar klikt. Als Allen die visie op de film had toegepast, dan zou hij ons een verknoeide avond bespaard hebben. Een troost: voor u is het nog niet te laat. (RN)