Bandslam - Bespreking Cinema

Een film die de middelbare school omschrijft als "Guantànamo maar dan met lunchpauzes" kan niet helemaal fout zitten. De omschrijving komt niet toevallig uit de mond van het hoofdpersonage, een wat sullige eenzaat die een pijnlijk trauma met zich meesleept en daarom zijn toevlucht zoekt tot de muziek. Wanneer hij en zijn alleenstaande moeder naar New Jersey verhuizen, lijkt een nieuwe wereld voor hem open te gaan, vooral wanneer hij betrokken raakt bij een populaire rockwedstrijd, Bandslam. Dit hoofdpersonage (Will heet hij) is de voornaamste reden waarom 'Bandslam' ontsnapt aan de vloek van de voorgekauwde tienerfilm. De gevoelens die Will doormaakt -zijn onhandige pogingen om zijn schroom te overwinnen, zijn passie voor muziek- wordt allemaal verrassend geloofwaardig op papier gezet. Omdat hoofdacteur Gaelan Connell bovendien op niveau presteert (wat lang niet van iedereen gezegd kan worden), neemt hij de film van begin tot eind op zijn schouders. Al even verrassend is dat de makers zich niet geroepen voelde om de Moraal van het Verhaal vanaf het eerste shot vuistdik uit te smeren. Finaal zal je begrijpen welke levensles je moet onthouden, maar op dat moment heb je wel een degelijke tienerfilm achter de kiezen. (RN)