Coquelicots - Bespreking Cinema

De klaproos is een wilde bloem. Een bloem met een bloedkleur die je plukt en die je kapotmaakt, al naargelang, zonder dat je per se echt zin hebt, in tegenstelling tot de roos, om ze in een vaas te zetten. Een bloem naar het beeld van deze vrouwen, die je uitkleedt en wegwerpt. De rode neonlichten hebben plaatsgemaakt voor meer burgerlijke salons, maar onder de schmink blijft hun pijn dezelfde. Voor zijn derde langspeelfilm filmt Philippe Blasband op ruwe en rauwe wijze drie personages op zoek naar zelfrespect. Wat ook hun toestand (pooier of luxehoer) en hun soms zware verleden is, Blasband volgt met eenzelfde empathie hun pogingen om hun leven te veranderen om zichzelf opnieuw in de spiegel te kunnen bekijken en, misschien, de liefde te ontdekken. Eerder dan een themafilm maken die de mechanismen van de behandeling van mensen analyseert koos de Belgische regisseur ervoor om deze gesloten wereld die vergiftigd is door geweld en fatalisme op intieme wijze te benaderen. Ondanks enkele onvergetelijke scenes (Xénia die "Aglaé la Glaneuse" zingt, verstikt door tranen) en een respectabele vertolking blijven we vreemd genoeg een afstand bewaren tegenover deze personages en zijn we een beetje de kluts kwijt door het kunstmatige, of weinig geloofwaardige, aspect van sommige situaties.